شنبه ٩ اسفند ۱۳۸٢
حضور ناب

پشت پنجره ایستاده ام و ياد کسانی درخيالم جان می گيرد که دلم برايشان تنگ شده است. با آنها برای ديدن درخت از پنجره به بيرن خم می شوم ولی وقتی قد راست می کنم باز تنهای تنها می مانم...

سپيده بازم که نمی خوای بگی خفه
هان؟!

بعضی آدما رو حتا دلت نمی خواد فکر بخشيدنشونو کنی
اما بعضی ديگه همونقد که بخشيدنشون سخته نبخشيدن هم!!!

ميگه:فراموش کردن
شکلی از آزادی است



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]